W artykule przedstawiono współczesne metody izolacji pola zabiegowego stosowane podczas leczenia ubytków przyszyjkowych, ze szczególnym uwzględnieniem zmian o etiologii niepróchnicowej. Omówiono kluczowe etapy postępowania klinicznego, takie jak ocena stanu higieny jamy ustnej pacjenta oraz odpowiednie przygotowanie tkanek przed rozpoczęciem procedury. Skuteczna izolacja, zabezpieczająca pole zabiegowe przed dostępem śliny, płynu dziąsłowego i krwi, stanowi podstawowy warunek powodzenia leczenia odtwórczego, co wymaga doboru adekwatnych technik i narzędzi. W pracy przeanalizowano różnorodne metody izolacji, w tym nici retrakcyjne (mechaniczne i chemiczne), matryce metalowe, paski celuloidowe oraz koferdam. Poszczególne techniki różnią się właściwościami, wpływając tym samym na komfort pracy klinicysty, możliwość uzyskania odpowiedniej widoczności i suchości pola zabiegowego oraz długoterminową trwałość wypełnień. Zwrócono uwagę, że właściwy dobór metody izolacji powinien być dostosowany do charakterystyki ubytku oraz indywidualnych warunków anatomicznych pacjenta, co przekłada się na estetykę i funkcjonalność ostatecznej odbudowy. Artykuł podkreśla znaczenie starannego przygotowania do leczenia odtwórczego, które w przypadku ubytków przyszyjkowych ma szczególne znaczenie z uwagi na ich specyficzną lokalizację i trudności w uzyskaniu optymalnych warunków pracy.

Słowa kluczowe: izolacja pola zabiegowego, nici retrakcyjne, koferadam, paski celuloidowe, matryce metalowe, ubytki niepróchnicowego pochodzenia.